Gedurende geruime tijd vormden de Bell ongelijkheden de basis voor experimenten waarvan de resultaten Einstein's opvatting van de quantum mechanica in twijfel trokken. Het meest bekende experiment, dat van Aspect (1988), leverde een schending van de Bell ongelijkheid op.

Omdat iedere lokale verborgen variabele theorie aan zo'n ongelijkheid moet voldoen en alleen de quantum mechanica de ongelijkheid kan schenden zijn locale verborgen variabelen onmogelijk. Einstein werd, na ongeveer 50 jaar, door de werkelijkheid in het ongelijk gesteld.

In mijn voordracht stel ik de vraag of de generalisatie van de Bell ongelijkheid, bezien vanuit een mathematisch statistisch standpunt, wel gerechtvaardigd is. De vraag is of het argument van een komplete quantum mechanica wel kompleet is. In mijn lezing maak ik gebruik van recente publikaties die deze twijfel onderbouwen.

Bovendien is gebleken dat uit de klassieke Maxwell theorie van het electromagnetische veld, de basis van de relativistische quantum mechanica, de Dirac vergelijking, is af te leiden (J.F. Geurdes, 1995). Historisch betekent dit dat Maxwell's theorie in zekere zin de relativistische quantum mechanica in zich verborgen had. Het is dus heel goed mogelijk dat de quantum mechanica een onbekende theorie in zich heeft, net zo impliciet en ongeweten als in het geval van Maxwell's 'klassieke' e.m. velden theorie en de relativistische quantum mechanica.

Referenties:
A. Aspect, J.Dalibard, G.Roger, Phys. Rev. Lett. 50 (1988) 61
J.F. Geurdes, Phys. Rev. E. 51 (1995) 5151

De Statistiek van het BELL Theorema